Inwestycje

Dzięki Bogu znanym ofiarodawcom parafia została doposażona w kilka ornatów.

Ornat (łac. ornare = ozdabiać; ornatus – ubiór ozdobny) to główna szata liturgiczna kapłana podczas Mszy świętej. Ornat jest symbolem ofiary krzyżowej Chrystusa, jak i ciężaru służby Bożej kapłana – robotnika w winnicy Pańskiej. W liturgii święceń teksty odnoszą ornat do symbolu miłości Bożej, przykrywającej wszelki grzech (por. 1 P 4,8). Ornat spoczywa na plecach, co nawiązuje do ciężaru "słodkiego jarzma Pańskiego" (por Mt 11,30).

Stuła (łac. stola = długa szata) to długa szarfa, wkładana pod ornat lub kapę oraz podczas udzielania sakramentów. W liturgii symbolizuje władzę i godność urzędu kapłańskiego oraz szatę godową wszystkich powołanych do nieśmiertelnego królowania z Panem Bogiem w niebie.

"Bóg zapłać" za ten liturgiczny dar serca!

Dzięki paniom: Krystynie i Danucie nasza świątynia zyskała zupełnie nową jakość brzmienia obwieszczającego początek nabożeństw. Dźwięk pochodzi z masywnej, mosiężnej i pozłacanej sygnaturki poczwórnej (wysokość 47 cm). Zastąpiła ona dotychczasową, wysłużoną sygnaturkę pojedynczą.

Sygnaturka to dzwonek umieszczony przy drzwiach zakrystii. Służy on do obwieszczania rozpoczynającego się nabożeństwa, a przede wszystkim codziennie zawiadamia o Mszy świętej. Uruchomienie sygnaturki dokonuje się przez lekkie pociągnięcie za szarfę.

"Bóg zapłać" za dźwięczny dar serca!

Dzięki Radzie Parafialnej, parafialnemu Zespołowi Charytatywnemu i asyście procesyjnej nasza świątynia otrzymała kapę (ze stułą) w barwie czerwonej.

Czerwień w liturgii oznacza krew, ogień i miłość. Czerwień jest używana w nabożeństwach:

• pasyjnych (np. Droga Krzyżowa),
• poświęconych Duchowi Świętemu,
• poświęconych męczennikom.

Kapa (pluwiał) to szata liturgiczna używana przez kapłana (diakona) poza Mszą świętą, np. w czasie sprawowania sakramentów chrztu czy małżeństwa, wspólnotowej Liturgii Godzin, pogrzebów, nabożeństw paraliturgicznych czy procesji z Najświętszym Sakramentem (np. w czasie uroczystości Bożego Ciała).

Stuła (łac. stola = długa szata) to długa szarfa, wkładana pod ornat lub kapę oraz podczas udzielania sakramentów. W liturgii symbolizuje władzę i godność urzędu kapłańskiego oraz szatę godową wszystkich powołanych do nieśmiertelnego królowania z Panem Bogiem w niebie.

"Bóg zapłać" za ten liturgiczny dar serca!

Za pozwoleniem mazowieckiego konserwatora zabytków oraz starostwa powiatu płockiego, na neogotyckiej dzwonnicy (II poł. XIX w.) została umieszczona tabliczka: "Zabytek chroniony prawem". Jest to tabliczka znamionowa, która przysługuje temu obiektowi i potwierdza jego stan prawny.

Analogiczna tabliczka została umieszczona w ubiegłym roku na frontonie kościoła (I poł. XIX w.)

Dzięki Bogu znanemu ofiarodawcy świątynia parafialna posiada obecnie ornat gotycki (ze stułą) i kapę (ze stułą) barwy czarnej. Barwa ta wskazuje na żałobę i pokutę.

"Co do koloru szat liturgicznych należy zachować tradycję, mianowicie: [...]

e. Koloru czarnego można używać w Mszach za zmarłych" (Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 346).

Ornat (łac. ornare = ozdabiać; ornatus – ubiór ozdobny) to główna szata liturgiczna kapłana podczas Mszy świętej. Ornat jest symbolem ofiary krzyżowej Chrystusa, jak i ciężaru służby Bożej kapłana – robotnika w winnicy Pańskiej. W liturgii święceń teksty odnoszą ornat do symbolu miłości Bożej, przykrywającej wszelki grzech (por. 1 P 4,8). Ornat spoczywa na plecach, co nawiązuje do ciężaru "słodkiego jarzma Pańskiego" (por Mt 11,30).

Kapa (pluwiał) to szata liturgiczna używana przez kapłana (diakona) poza Mszą świętą, np. w czasie sprawowania sakramentów chrztu czy małżeństwa, wspólnotowej Liturgii Godzin, pogrzebów, nabożeństw paraliturgicznych czy procesji z Najświętszym Sakramentem (np. w czasie uroczystości Bożego Ciała).

Stuła (łac. stola = długa szata) to długa szarfa, wkładana pod ornat lub kapę oraz podczas udzielania sakramentów. W liturgii symbolizuje władzę i godność urzędu kapłańskiego oraz szatę godową wszystkich powołanych do nieśmiertelnego królowania z Panem Bogiem w niebie.

"Bóg zapłać" za ten liturgiczny dar serca!

Dzięki Bogu znanemu ofiarodawcy parafia została doposażona w szklany dzbanuszek (wys. 24 cm) do obmycia rąk celebransa w trakcie mszalnego przygotowania darów (tzw. lawaterz, od łac. lavabo = obmyję).

Czynność obmycia rąk (lavabo) miała początkowo wymiar czysto praktyczny. W czasie procesji z darami składano bowiem na ręce celebransa płody rolne, mięso i mniejsze zwierzęta. Czynność ta nabrała później znaczenia symbolicznego, wyrażając obmycie z grzechów celebransa, który w czasie obrzędu modli się półgłosem: "Obmyj mnie, Panie, z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego" (Ps 51,4).

"Bóg zapłać" za ten liturgiczny dar serca!

Z pomocą Muzeum Diecezjalnego w Płocku została przeprowadzona renowacja kielicha z XIX wieku z wymownym motywem winnego krzewu na czaszy oraz na stopce.

Kielich to najważniejsze naczynie liturgiczne. W nim podczas Mszy świętej dokonuje się cud eucharystycznego Przeistoczenia wina w prawdziwą Krew Chrystusa (Najświętszy Sakrament).

"Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana" (Łk 22,20).

Kancelaria parafialna została wyposażona w Kodeks Prawa Kanonicznego (Pallottinum 2022 r.). Charakterystyka książki:

• pełny tekst łaciński,
• zaktualizowany przekład na język polski,
• w twardej oprawie,
• 768 stron,
• stan prawny na 18 maja 2022 r.

W odpowiedzi na sugestie parafian, zakupiono 4 ławki żeliwne bez oparcia na zewnątrz kościoła (teren cmentarza przykościelnego). Długość desek: 180 cm, grubość desek: 4 cm. Zapraszamy do właściwego korzystania z nich, tylko w sytuacjach koniecznych.

Monitorowany teren cmentarza przykościelnego jest wpisany do rejestru zabytków (nr 237) i jest chroniony prawem.

Z pomocą Muzeum Diecezjalnego w Płocku przeprowadzono renowację cyborium (tzw. puszki) księdza Antoniego Rumianowskiego (proboszcza parafii Góra w latach 1896-1926), który spoczywa na naszym cmentarzu.

Na krawędzi stopy cyborium widnieje napis: "Parochiani Górenses cura par. A. Rumianowski 1909 an".

Cyborium to jedno z najważniejszych naczyń liturgicznych. Służy do przechowywania Ciała Chrystusa (Najświętszego Sakramentu) w tabernakulum oraz rozdzielania Go w Komunii świętej wiernym obecnym na Mszy świętej lub chorym w domach.

"Niechaj będzie pochwalony Przenajświętszy Sakrament. Teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen".

Państwo Katarzyna i Jacek przeprowadzili modernizację szafy z I poł. XIX w. na szaty liturgiczne z zewnątrz i wewnątrz, polegającą m.in. na:

• dosztukowaniu ubytków, zamka i magnesu zamykającego oraz gałek z motywem;
• wykonaniu pałąka na wieszaki i zamykanych skrzynek;
• wzmocnieniu całości konstrukcji;
• malowaniu ze złoceniem elementów zdobionych.

"Bóg zapłać" Państwu za tę pracę wykonaną z sercem oraz własnym sumptem.

Kancelaria parafialna została wyposażona w Rocznik diecezji płockiej 2021 (Płock 2022 r.). Charakterystyka książki:

• w kolorze,
• na papierze kredowym,
• w twardej oprawie,
• w formacie B5,
• 1296 stron,
• stan na 1 grudnia 2021 r.

Ostatnia tego typu publikacja była wydana w 2004 r. Więcej na temat oficjalnej prezentacji tej monumentalnej pracy znajduje się tutaj.

Na czas próbny została uruchomiona toaleta. Dostępna tylko i wyłącznie w sytuacjach koniecznych dla uczestników liturgii w niedziele i święta, a więc podczas otwarcia bramy wjazdowej na podwórze domu parafialnego. Miejsce wyposażono w wodę do mycia rąk. Obiekt jest monitorowany (od zewnątrz).

Z pomocą Muzeum Diecezjalnego w Płocku została przeprowadzona renowacja pięknie zdobionego neorenesansowego kielicha (wraz z pateną). Kielich ufundowali parafianie w 1903 r., powierzając go opiece księdza Antoniego Rumianowskiego (proboszcz parafii Góra w latach 1896-1926), który spoczywa na naszym cmentarzu.

Kolistą stopę, jajowaty nodus i kosz czaszy zdobią uskrzydlone głowy aniołów pośród taśm ornamentu okuciowego i krzewków roślinnych. Na cokole taśmy z wolutą rozwinięte gałązkami. W koronie kosza galeryjka liści. Na krawędzi stopy kielicha wyryto napis: "Cura Par. A. Rumianowski parochiani Górenses 1903 an". Kielich posiada cechę warsztatową "[Wincentego] Norblina, braci Buch i [Augusta Teodora] Wernera" (znak pracowni: kotwica).

Kielich i patena to najważniejsze naczynia liturgiczne. W nich podczas Mszy świętej dokonuje się cud eucharystycznego Przeistoczenia chleba i wina w prawdziwe Ciało i Krew Chrystusa (Najświętszy Sakrament).

Odnowionych naczyń użyto podczas Mszy świętych w parafialnym Dniu Eucharystycznym.

"Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana" (Łk 22,20).

Parafia została wyposażona w Mszał od Niedzieli Palmowej do Niedzieli Miłosierdzia. Poręczny układ umożliwia dogodniejsze przemieszczanie go podczas celebracji Wielkiego Tygodnia. W skrócie:

• format A4;
• oprawa twarda;
• tylko 172 strony;
• wbudowane melodie prefacji i aklamacji;
• I Modlitwa Eucharystyczna na Wielki Czwartek.